Palyacolari kim sevmez ki? Dertlerimizi, sorunlarimizi, tum sikintilarimizi alip gotururler bizden ve yerlerine gulusler, kahkahalar verirler.

Bir zamanlarda boyle bir palyaco varmis, insanlarin gulmeye en ihtiyac duyduklari anda onlari guldurur, mutlu edermis. Herkes onu ne kadar cok sevdigini soyler, "sen olmasan biz ne yapardik!" dermis. Kendini degerli hissediyormus paylaco, onu seven bircok insan varmis: cocuklar, aileler, dostlar, herkes... Ne zaman birileri uzulse, derdine care olur, gulmesini saglarmis. Birgun palyaconunda sorunlari, dertleri, uzuntuleri olmus. "Beni sevenlerim var" diyerek mutlu etmeye calismis kendini.

Ama aci gercek...

Guldurmeyen palyacoyu kimse istememis. Bir zamanlar ona deger verenler, onunla dertlerini unutup gulucukler atanlar, simdi gulduremedigi icin ona sirt cevirmisler. Artik hic kimse o palyacoyu istemiyormus. Yerini baskalari almis, kendisi unutulmaya yuz tutmus hatiralarda yer edinmis.

Palyaco gercegi gec olsada anlamis. Insanlar onu degil, onun guluslerini sevmis, onlari guldurmelerine deger vermis. Palyaco sorunlarini tek basina cozmus ve eski gulusleri ile geri donmus. Artik ne zaman bir derdi olsa icine gommus ve insanlara sadece istediklerini vermis...

Ikiyuzlulugu...

Eger siz de hayatinizda palyaco olmak istemiyorsaniz, gulusunuzu kaybetmeyin...